Едно сосема обично попладне се претвори во трагедија што засекогаш ќе го обележи животот на семејството на Ли Џингзи. Нејзиниот син Мао Џин, единственото дете што можела да го има поради тогашната кинеска политика на едно дете, исчезна во миг – и повеќе од три децении никој не знаеше што се случило со него.
Семејството живеело мирно во Ксијан, во провинцијата Шанкси. Го носеле момчето во градинка, а за викенд во зоолошката градина и парковите. Бил љубопитен, жив, нежен, дете што веднаш ги освојувало срцата на сите околу него.
Еден ден, додека шетале низ зоолошката градина, малиот Мао Џин забележал црв на земјата и извикал: „Мамо, црв!“ Го чувал во раце, се смеел, го притиснал до мајчиното лице. Не ни помислувал дека тоа ќе биде еден од последните спомени што мајка му ќе ги носи низ целиот живот.
Пет збора што променија сè
Неколку дена по таа безгрижна прошетка, Џингзи службено отпатувала во едно село. Тогаш пристигнала телеграма со само шест зборови:
„Вонредно дома, веднаш вратете се.“
Кога се вратила во Ксијан, газдата на станот ја дочекал со реченица што ја соборила на колена:
„Вашиот син исчезна.“
Во тој момент, светот запрел. Верувала дека можеби само се изгубил и дека некој ќе го најде. Не можела ни да замисли дека од тој ден ќе започне најтешката мисија во нејзиниот живот – потрага долга 32 години.
Мао Џин имал само две години и осум месеци кога исчезнал.
Татко му го зел од градинка и, свраќајќи во мал хотел по чаша вода, го оставил за миг. Кога се свртел детето го немало.
Мајчината агонија: флаери, траги, очај
Џингзи верувала во добрината кај луѓето. Верувала дека некој ќе го доведе синот дома. Но деновите минувале. Недели. Месеци.
Испечатила 100.000 флаери со неговата слика, барала по автобуските и железничките станици, прашувала минувачи, телефонирала во болници. Испраќала огласи во сите локални весници. Ништо. Тишина.
Секојпат кога ќе видела детска облека, чевлички, играчки – солзите сами ѝ течеле.
Во тоа време никој не ни претпоставувал колку е сериозен проблемот со трговијата со деца во Кина. Политиката на едно дете и огромната побарувачка за машки потомци создале плодна почва за киднапирања – нешто што Џингзи го сфатила дури многу подоцна.
Нејзиното семејство не го издржало притисокот. Таа и сопругот по неколку години се развеле, бидејќи нивниот живот станал бескрајна спирала од болка и потрага.
Патувања без крај: село по село, хотел по хотел
Секој петок по работа седнувала во воз и патувала во други провинции. Се враќала во недела навечер, уморна, но никогаш без надеж.
Секој пат кога ќе се појавела трага дека некаде има момче што личи на нејзиниот син, дека бил виден во друг град, таа веднаш патувала. Еднаш неколку дена следела траг што на крај се урнал пред неа како кула од карти.
„Бев сигурна дека го најдов. Бев скршена кога сфатив дека тоа не е моето дете.“
Со текот на времето почнала да ја губи контролата над себе. Ноќе сонувала како нејзиниот син ја повикува: „Мамо! Мамо!“
Лекарот ѝ ја кажал реченицата што засекогаш ја памети:
„Можам да го излечам твоето тело. Но твојата душа можеш да ја излечиш само ти.“
Тогаш сфатила дека мора да биде силна, ако не за себе, тогаш за синот кој можеби еден ден ќе се врати.
Мајка која не се откажувала: им помогнала на туѓи деца да ги најдат своите родители
По 19 години потрага го покренала сајтот „Душо, врати се дома“, кој обединил илјадници волонтери низ целата земја. Благодарение на нејзината упорност, дури 29 семејства ги пронашле своите исчезнати деца.
Секојпат кога ќе видела мајка како го гушка своето дете, се радувала, но во срцето тивко шепотела:
„Зошто и јас не можам да го доживеам ова?“
Но продолжила. Надежта била единственото што го имала.
Денот кога стигнал повикот што го чекала 32 години
Во мај оваа година, на Денот на мајката, заѕвонил телефонот:
„Мао Џин е пронајден.“
Во тој момент, светот повторно запрел. На почеток не можела да поверува. Полицијата преку ДНК тестирање потврдила. Нејзиниот син бил пронајден во Ченгду, 700 километри далеку, каде живеел како посвоено дете под името Гу Нингнинг.
Парот што го купил платил 6.000 јени. Пораснал како нивно единствено дете. Завршил школа, факултет и основал фирма за внатрешна декорација. Пред неколку години ја видел Џингзи на телевизија и помислил дека е добра жена, но не поврзал дека може да биде неговата мајка.
Средбата што ја гледала цела Кина
Во мај, во салата на Управата за јавна безбедност во Ксијан, во живо на национална телевизија, возрасен маж втрчал во просторијата и извикал:
„Мајко!“
Џингзи раскажа:
„Точно така трчаше кон мене кога беше мал.“
Нивната прегратка траела долго, како да се обидувала да ги надомести изгубените години.
По 32 години пекол, една мајка конечно го пронајде својот син.
